Το ξέρω πως ήσουν αληθινή...

Άρνηση......

Δεν θα καταφέρω να ερωτευτώ άλλη όπως έχω ερωτευτεί εσένα. Για σένα έγινα θεός να σε κάνω θεά μου. Κάθε μέρα ένιωθα πως σε αγαπούσα όλο και περισσότερο, πως ο κόσμος στον οποίο ζούσα θα κατέρρεε αν κάποτε σε έχανα. Σε έβλεπα και ίδρωνα σε άγγιζα και νόμιζαν πως το κορμί μου είχε πάρει φωτιά. Όποτε έκλεινα τα μάτια μου σε φανταζόμουνα με φτερά σαν άγγελο που κατέβηκε σ’αυτόν τον σακατεμένο τόπο να μου αλλάξει την ζωή. Μου μίλαγαν και άκουγα την φωνή σου με ακουμπούσαν και ένιωθα το απαλό αλλά και αισθητό σου άγγιγμα. Δεν φαντάστηκα ποτέ μου την ζωή μου δίχως εσένα, αναρωτιόμουν πως ζούσα χωρίς εσένα πριν καν αναγνωρίσω την ύπαρξή σου!

Όποια γυναίκα έβλεπα με κυρίευε η έντονη επιθυμία να την συγκρίνω μαζί σου για να καταλάβω για ακόμη μια φορά πως ήσουν μοναδική, κάτι φαντασμαγορικό μέσα στο οργισμένο μου μυαλό!

Με το πέρασμα του χρόνου χωρίς να ξέρω το γιατί άρχισα να σε αντιπαθώ να βλέπω τον αληθινό σου εαυτό και το τι είχα τόσο μοναδικά αγαπήσει. Μέσα μου έλιωνα, απογοητεύτηκα τόσο όσο η φαντασία δεν μπορεί να φανταστεί. Άφησα τον εαυτό μου να μισήσει εμένα και όχι εγώ τον εαυτό μου που σε αγάπησα τόσο πολύ.

Ήθελα να στο πω να σου δείξω πως κάτι είχε αλλάξει ανάμεσα μας μα τότε κατάλαβα πως θα άρχιζα ένα μονότονο και καταθλιπτικό μονόλογο. Δεν ήσουν τίποτα άλλο παρά ένα δημιούργημα της οργιασμένης μου φαντασίας που χρειαζόταν κάτι να αγαπήσει.
Και τώρα απλά συνεχίζω την ζωή μου.

Και κάθε φορά που πέφτει αστέρι παρακαλώ όχι να βγεις αληθινή αλλά να σταματήσει η φαντασία μου να οργιάζει.

Μα αυτό πόσο με λυπεί…